आवंढ्यासारखी गिळता येत नाही
भळभळणारी कविता
मुक्यामुक्यानं जगावं
अशी नाही एकही जागा

जालावर येतो जरासे
सुखाचे क्षण मिळावेत म्हणून,

तर इथेही दोस्ताच्या कथेत
लहानग्या लेकराला त्याची माय
कपाटात कोंडून ठेवते.
अन बोटे कुरतडतात त्याची ,उंदीर

माझ्या स्वतःच्याच वेगळ्या चिंता असतांना,
उगाच चिंता करतो..याची,त्याची.
अन, संस्कृतीच्या नावाने बोंबलतही बसतो.

खरं तर या अशाच वेदनांवर
एखादा प्रोजेक्ट केला असता,
पण आजकाल टीचभर कविताही
दमवू लागल्यात साल्या.

प्रयत्नही करुनही जमत नाही कविता
तेव्हा होणारा वैचारिक मनस्ताप
माझ्या अहंकाराला डिवचतो.
ही अस्वस्थता कोसळत जाते,
तिन्ही सांजेला. .

धुक्यात लपेटलेल्या रस्त्यावरुन
कवितेला बिलगुन चालतांना
कोणताच विचार मला सुचत नाही.
ऐनिलिसिस करता येत नाही
गुदमरलेल्या श्वासांचा.

आभाळ भरुन आल्यावर
मी डोकावून पाहतो,
निर्वासित वेदनांच्या गोंगाटात
दारावरुन परत फिरलेल्या शब्दांसहीत,
माझी कविता एकाकी असते

कुठेतरी कुणाचे अस्पष्ट नाव आहे,
आता मी सोसला, तो खोल घाव आहे

तेव्हा मुकीच होते, आता मुकीच आहे
आता मुकेपणाचा झाला, सराव आहे

जातीच्या प्रेमानं मी चिंब चिंब झाले
आता धगीत माझे उद्ध्वस्त गाव आहे

बोललेच नाही, माझ्या व्यथा कुणाला
सोसून सर्व घेणे, माझा स्वभाव आहे

आम्ही येथे भुकेले, तेही तिथे उपाशी
प्रत्येक माणसाला आमचीच हाव आहे.

गावात आम्ही हरलोच बाजी
सजा न द्यावी त्यांना ऐसा ठराव आहे. 

पाचोळाच जीवनाचा झाला अखेर माझ्या
सांगा मित्रहो, माझा दोष काय आहे.

डोंगरांना बाजूला सरकवून
जेव्हा सुर्य वर येईल,

अंकुर जळण्याच्या भीतीने
मी रुजणं थांबवलं नाही
कोमजण्याच्या भीतीने
मी फुलणं थांबवलं नाही.

व्याकरण म्हणजे असते
ग्रेसची कविता,
चर्चा करायची असते
काहीही न समजता.

सखे……..!
आज आपले काय बिनसले
प्रेमाला रंग चढेना,
भांडण आपले रंगेना !
कधी तरी मुक्याने हे बोलणारच होतो,
वेदनेला अश्रुत जाळणार होतो.
या शहरातून त्या शहरात,
माणसाच्या विचारांच्या वणव्यात,
त्या संस्थळावरुन या संस्थळावर,
मराठी शब्दांच्या भावविश्वात.
सखे ….!
तु एकदा ये !
आली तशी निघून जा,
” संवेदना’ या ब्लॊगवर
‘दिलीप’ लिहितो काय
उभ्या उभ्या वाचून जा !

जेव्हा पहावे तेव्हा,
तुमची कविता हरवलेली,
सदा,संदर्भाच्या शोधात.
कविता म्हणाली….!
आता मात्र लक्षात ठेवा
आजच्या संगणक युगात.
ही सबब,
तुम्हाला पाठीशी घालणार नाही.
कारण,हल्ली कविताच
संदर्भाच्या शोधात निघाल्यात.

आकाश जमीनीला टेकतांना
खरं वाटत असले तरी
ते अशक्य अशक्यच !
हे मला माहित आहे
पण ते आकाश
आणि ती जमीन
’तु’ आणि ’मी’ असेल
असं कधीच वाटलं नाही.

सहन होत नाही
कूणाचं झाडाखाली बसणं
झाडासकट उन्मळून पडणं

झाडाखालच्या आठवणींनी
मनात प्रवेश केला अन
झाडावरचा कावळा घान करुन गेला.

पाउस कधीच थांबलाय
ठींबकताहेत आठवणी
भिजलेल्या झाडातून.

 तसं काहीच झालं नाही
आठवणींचा पांढरा ढग आला.
सरकत सरकत निघून गेला..